Παράκαμψη πλοήγησης

1996, καθόμουν στο Σύνταγμα στα Everest απόγευμα, όταν μια μεσόκοπη κυρία, κάμποσο φτιασιδωμένη με χρυσά και τσάντες στα χέρια της γλίστρησε κι έπεσε ατσούμπαλα. Προσπάθησα να κρατήσω τα γέλια που έφτασαν μέχρι τα χείλη μου. Μια κοπέλα που καθόταν δίπλα μου δεν μπόρεσε – το γέλιο της αφού πρώτα κοκκίνισε τα μάγουλα της, μεταδόθηκε στα γύρω τραπεζάκια. Η μεγαλοκυρία προσπαθούσε νευρικά να μαζέψει από το πάτωμα τις τσάντες και την αξιοπρέπεια της . 
Τα βλέμματα μας συναντήθηκαν συνωμοτικά. Πέρασαν μερικές στιγμές σιωπής. Έπρεπε να φανώ αποφασιστικός. Η ατάκα που διάλεξα για να ανοίξω συζήτηση μου φάνηκε τότε πολύ έξυπνη. Όσο περνάν τα χρόνια τόσο την πιο ηλίθια την βρίσκω. Ίσως την βρήκε και εκείνη ηλίθια, όμως δεν μου το είπε ποτέ. 
«Έκανες ευχή;»
«Τι ευχή;» ρώτησε ξαφνιασμένη. Η φωνή της ήταν γλυκιά, ταιριαστή με το παρουσιαστικό της.
«Ξέρεις έχω σταματήσει να κάνω ευχές όταν πέφτουν άστρα. Τις κάνω όταν πέφτουν άνθρωποι.»
«Και γιατί παρακαλώ;» 
«Γιατί συμβαίνει συχνότερα.»

Advertisements

One Comment

  1. δε μου φανηκε χαζη ατακα.
    μου φανηκε πρακτικη για ανθρωπους σαν εμενα που δ ε προλαβαινουν ποτε τα αστρα που πεφτουν.
    μετραει και αμα πεσω εγω;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: