Skip navigation

Monthly Archives: Νοέμβριος 2007

Μια απόλυτη ησυχία κι απ’το παράθυρο μια υπέροχη μωβ θάλασσα λίγο πριν πέσει για ύπνο.
Ο πυρετός σβήνει κυλώντας αργά στο μέτωπο, σε μια γλυκιά αγκαλιά ξαπλωμένη στο μπεζ καναπέ και μια ζαλισμένη φισαρμόνικα παίζει σιγανά ένα υπέροχο κομμάτι για τον καπνό του τσιγάρου μου, μόνο.

1101334600_bd978aadb4.jpg

Όι φωνές απ’τα αναρίθμηματα μείνε πνίγονταν σε λασπωμένα πεζοδρόμια.
Με πεσμένα φύλλα ανακατεμένα πια, ζωντανεύουν όταν περνάω καμιά φορά τ’απογεύματα.
Με βήμα αργό σε βγάζει ο δρόμος απέναντι.
Κι ο μόνος που ξέρει τι γράφτηκε από κάτω είμαι εγώ.
Κι ας μην έχω πια γεύση.

Πάει καιρός που τα δάχτυλά μου σε ψάχνουν σαν να σε βρήκαν κάποτε,
κάτω απ’τη μάλλινή μου ζακέτα ζει ένα ξωτικό, στο σάκο που κουβαλάει έχω φυλάξει όσα θέλω ν’ακούσεις,

Έκλεισα το φως,
κάθε τι, αλλιώς
στον βρεγμένο δρόμο
βήματα, κτακ..
Ταξιδευαμε, νύχτα
ν. Ζούδιαρης

 

Advertisements