Κι είναι τόσο ωραίες οι στιγμές για να θες να τις στριμώξεις σε πελώρια κάδρα.
Άφησέ τες να αποθηκευτούν μόνες και να γράψουν όπως αυτές ξέρουν
Μην τις τυραννάς.
Να ‘ναι θέλουν ελεύθερες σαν κύμματα. Μια εδώ, μια εκεί.
Ταξιδεύουν. Μαζί τους κι εσύ κι έτσι θα τις θυμάσαι πιο όμορφες.
Σαν ζεστή αγκαλιά που μέσα της χώρεσες να κοιμηθείς ένα βράδυ και δεν μπορεί αυτό να στο πάρει κανείς.
Ξημέρωσε σχεδόν κι είναι το ίδιο σαν να πέφτει η νύχτα.
Να θυμάσαι πως δεν είναι ο προορισμός, μα η διαδρομή.
Σε φιλώ και σε σκέφτομαι.
Φυλάω ακόμα τις καλύτερες μας φωτογραφίες μες στον ήχο της θάλασσας.
Μου ανήκει.
1 response μέχρι τώρα ↓
DarkFlow // Απριλίου 19, 2009 στο 9:2 1 |
“As i sit and watch the snow, falling down, i don’t miss you at all…”. Νότες στο πιάνο, στίχοι και ένα κερί – αναστάσιμο στην αρχή και έπειτα ταξιδιάρικο – με συντρόφευσαν απόψε για ώρα στο ημίφως, σε μια σκάλα μαγική που καθώς την ανεβαίνεις γίνεσαι ολοένα και μικρότερος. Κι εκεί στην κορυφή συναντάς τα παιδικά σου παιχνίδια. Ένα τραγούδι απόψε τα άλλαξε όλα… Όμορφο κείμενο. Με ταξίδεψε…