2003 Γραφείο

Γραφείο. Θα μπορούσε δωμάτιο ψυχιατρείου. 4 λευκοί τοίχοι από 3.50 μέτρα και τεράστια παράθυρα ντυμένα με λευκά στόρια. Φωτεινό. Πολύ φωτεινό. Και πολύ μεγάλο, γύρω στα  40 τετραγωνικά. Μόνο τη μέρα της γιορτής μου γέμισε χρώματα. Λουλούδια. Τότε που ανακάλυψα ακόμα μία αλλεργία.   

Απ’τη μία πλευρά βλέπεις το δωμάτιο του φύλακα, από την άλλη το σπίτι του σκύλου. Δεν τον έχεις ακούσει να γαυγίζει ποτέ. Μόνο όταν σε βλέπει. Εκεί τρελαίνεται. Πηδάει, τρέχει, δαγκώνει -χωρίς να πονάει- φεύγει ξαναγυρνάει και συνέχεια γαυγίζει. Παίζει.
Το βράδυ κοιμάται μόνο με το χέρι μου κρεμασμένο απ’το κρεββάτι και πάνω του.

Γραφείο. Κάποιοι φωνάζουν στο διάδρομο, δεν ξεχωρίζεις τι λένε αλλά σίγουρα ο ένας είναι ο Ralf, o γερμανός σύμβουλος που θα ψάχνει το βαζάκι με το σκόρδο. Θα είναι μεταξύ μία και δύο το μεσημέρι. Ο παθιασμένος έρωτας των γερμανών με την ακρίβεια. Αν και αυτός ξεφεύγει αρκετά. Κάθε Κυριακή ψήναμε μαζί στην αυλή και μιλούσαμε για τα παιδιά του, τις περισσότερες φορές για την κόρη του. Ήταν την εποχή που πρωτογνώρισα την μπύρα, ή μάλλον τις μπύρες που ξεκινούσαν μεσημέρι μόλις τελειώναμε σ’ένα εστιατόριο κοντά στο παλιό λιμάνι. Το χειμώνα με χιόνια και βαθιά υπό το μηδέν, το καλοκαίρι στο ηλιόλουστο μπαλκόνι με τις όμορφες γλάστρες, τις βαθιές ξύλινες καρέκλες. Θέα, μαύρη θάλασσα.Ένα απ’αυτά τα μεσημέρια ξεκίνησα πάλι να καπνίζω. 

Ψυχιατρείο. Σήμερα θυμήθηκα το γραφείο. 

Update: